Hoog verzuim = Gebrek aan contact

Voor het eerst mijn weblog in lijn met het thema van de nieuwsbrief. Meestal laat het onderwerp van mijn log zich niet sturen. Er komt iets in me op en daar wil ik dan wat over schrijven. Deze keer hield het thema me erg bezig, vooral het grijze verzuim. Hoe langer ik er over nadacht hoe meer redenen ik kon bedenken om te verzuimen. Wat dacht je van al die tweeverdieners met kleine kinderen en vaak onderbroken nachten, mensen met financiële problemen en slapeloze nachten, mensen in de rouw, mensen met ……ga zo nog maar even door.

Maar wat maakt nou dat je onder invloed van al die te bedenken redenen verzuimt? De een sleept zichzelf half dood naar zijn werk en de ander blijft thuis bij een opkomend griepje. Beide niet iets om na te streven. Als werkgever ben je waarschijnlijk geneigd de eerste variant het meest te waarderen, maar wat heb je aan een werknemer die op halve kracht functioneert.? Valt dat niet ook onder grijs verzuim? Dan nog maar niet te spreken over de kans op langdurige uitval. Met andere woorden, wat is wijsheid, waar ligt de grens?

Sommige mensen kunnen zelf heel goed de grens bewaken, de balans bewaren. Zij hebben vooral de ruimte nodig om ook te mogen handelen zonder consequenties. Veel werknemers hebben en voelen die ruimte niet of - nog erger - durven niet eens te vertellen wat er aan de hand is. Ze merken dat er nooit interesse wordt getoond, maar dat ze wel meteen een leidinggevende aan de telefoon hebben (op de verzuimtraining geleerd) als ze zich een dagje ziek melden. Hoe denk je dat dat overkomt? Als oprechte interesse?

Mijn ervaring is dat mensen het vuur uit hun sloffen lopen als er oprechte interesse en waardering wordt getoond. Een goede balans kan ineens (tijdelijk) onder druk komen te staan door gebeurtenissen op het werk of privé. Het is dan goed als een werkgever meedenkt en faciliteert inwat er dan nodig is om die balans te herstellen. Doe je dat niet dan betaalt niet alleen de werknemer uiteindelijk de prijs maar zeker ook de werkgever en alle directe collega's!

Gebrek aan waardering en aandacht kan mensen ook letterlijk ziek maken. Het is niet voor niets dat burn-out de laatste tijd rap toeneemt. Veel bedrijven verkeren in een moeilijke situatie, de schouders moeten er onder. Iedereen is bang voor zijn baan, dus werkt hard en bewaakt daarin te weinig zijn eigen grenzen. De leiding is bezig met overleven en saneren en besteedt de meeste aandacht aan onderhandelingen met de mensen die er uit moeten. En als dan de crisis achterde rug is, neemt de algehele productiviteit weer af enhet verzuim toe. Dat is keer op keer bewezen maar toch trappen we er elke keer weer in. Hoe moeilijk is het om die blijvers te informeren, motiveren en aandacht te geven? Of om regelmatig even te luisteren. Ik weet zeker als iedereen dat doet, het grijze verzuim drastisch afneemt.

< Terug naar nieuws