Acceptatie van ontslag

door: Guus Janssen

Als antwoord op de sluiting van een groot industrieel bedrijf, waarbij ook alle toeleveranciers getroffen zijn en er massale ontslagen vallen, is er een Mobiliteitscentrum ingericht waar vier marktpartijen gezamenlijk de taak hebben om de medewerkers naar andere banen te begeleiden en bemiddelen. Naast dit Mobiliteitscentrum is er ook een groep zelfstandigen opgestaan die een partij wil zijn voor medewerkers van dit bedrijf en andere bedrijven waar de komende tijd grote reorganisaties gaan plaatsvinden. De Zorgsector is één van die plekken waar er grote veranderingen op stapel staan.

Een poos geleden was er een eerste bijeenkomst van dit Collectief van zelfstandigen waarbij er vele vakgenoten aanwezig waren. Ik vond het een leerzame avond en ontdekte in het verloop van de discussies dat er grote verschillen bestaan in aanpak. Het was opmerkelijk dat er steeds maar weer aandacht werd gevraagd voor de emotionele klap die het ontslag betekent voor medewerkers en wat een loopbaanadviseur daarmee moet doen. Het ach en wee begon me op een bepaald moment te irriteren. De vraag drong zich op; moeten we vanuit ons vakgebied zo inzoomen op de beleving van het ontslag?

Ik ben me steeds meer gaan realiseren, dat het onderwerp dat de loopbaanadviseur inbrengt de toon bepaalt. Stel ik een vraag over de beleving van het ontslag, dan is dat het onderwerp. Stel ik een vraag over de houding en activiteiten richting de arbeidsmarkt, dan wordt dat het gespreksonderwerp. Wanneer er sprake was van een emotionele/boze/verdrietige stemming, dan komt die zeker (een keer) ter sprake. Maar veel mensen die ik de laatste jaren gesproken heb, stralen een bepaalde nuchterheid c.q. berusting uit: "het is lullig maar we zullen het ermee moeten doen". Naar mijn idee veelal te vinden onder technici/vakmensen/productiepersoneel.

Het is maar de vraag of de genoemde groep nuchtere medewerkers zit te wachten op bespreking van hun zielenroerselen, ze hebben primair de behoefte te worden geholpen bij het vinden van een baan. Dat er in een (vroeg of) later stadium eens hartgrondig gemopperd en gevloekt kan worden, spreekt voor zich. Af en toe moet het hart gelucht worden, zo werkt dat nu eenmaal.

Ik besloot me bij het Collectief te profileren als de "nuchtere" loopbaanadviseur, die weliswaar kan omgaan met emoties maar er niet bij voorbaat vanuit gaat dat mensen op uiteenspatten staan als ze bij mij aan tafel komen. Het bleek te werken.

< Terug naar nieuws